Stundum er eins og örlög taki ráðin öll af þér,
ég var alein á krossgötum og uggði ekki að mér.
Einhvern veginn það vildi til ég ranga stefnu tók,
það var ekki eins og ég hefði handrit lífsins skrifað allt í bók.

Ég var föst í viðjum vanans óralanga tíð
og ég vissi ekki betur en það væri tapað stríð.
Himnasending að lokum alla veröld mína skók,
það var ekki eins og ég hefði handrit lífsins skrifað allt í bók.

Ég var ógöngum í,
en ég lærði samt af því.
                                               [Ívar Sigurbergsson]