Upp er runninn föstudagur, einstaklega hressandi og fagur. Þorrablótsdagur! Whoop whoop.
Hvað er það samt að ræsa kl.07 þegar ég á ekki að mæta í skólann fyrr en kl.11:40? Jújú, pakka niður í tösku fyrir helgina, fer beint eftir skóla, beint á þorrablót. Þarf svo aðeins að lesa meira fyrir tímann í dag. Íslenska leiðin eftir Stefán Ólafsson er afar auðlesin bók um þróun velferðarríkjanna og tryggingakerfi þeirra. Mæli með henni.

Þar sem Hr.Sprellsen hefur gufað upp í stúdentapólitíkina kom hann ekki í gær en ég fékk dásamlega heimsókn þrátt fyrir það. Jónínus og Róbert Arnar a.k.a Ofurdúlli Krúttsen komu í smá systrahangs. Ég var aaaaalveg við það að detta í einhverja leiðinda leti eftir kvöldmat í gær, næstum sofnuð á sófanum þegar Jónína hringdi. Lét mér detta í hug að fara annað hvort bara að sofa eftir fréttir eða hafa sjónvarpskvöld (sem gerist ekki á þessu heimili nema það séu gestir). Sem betur fer komu þau og björguðu kvöldinu... og mér frá því að lesa meira um þróun velferðarkerfanna.

Góðan daginn góða fólk og gleðilegan fimmtudag.
Það liggur alveg einstaklega vel á mér í dag, enda engin ástæða til að kvarta yfir nokkrum hlut.

Heim á morgun. Tilhlökkunin veldur örlítilli ókyrrð og ég mun mjög líklega heyra nokkrum sinnum í ömmu og afa í dag en það er bara betra. Alltaf betra.

Ræs kl.05:15 í morgun. Spælegg og kaffibolli fyrir kl.06. Boot Camp æfing kl.06:30-07:30. AB-mjólk og epli kl.08:00. Núna: Te. Sjúkraþjálfun kl.11:30 og smá slippur fyrir þorrablótið kl.14. Enginn skóli, aðferðafræðin fellur niður. Seinni partur dags fer í lestur og svo kemur Elli minn í sína vikulegu heimsókn í kvöld. Hversu ljúfur dagur?

Ég lenti í mjög skemmtilegri lífsreynslu áðan. Ég var í hópastarfi sem leiddist út í spjall þegar við vorum búin að leysa verkefni dagsins, svona eins og gengur og gerist. Við spjölluðum um verkefnið, námið, okkur sjálf og ástæður þess að við erum að læra einmitt þetta. Félagsráðgjöf er ungt fag í stöðugri þróun, fræðigreinin er sprottin af félags- og sálfræði, er eins konar samþætting í verki á þessum tveim fögum. Í þessum hóp í morgun sat ég allt í einu með fólki sem hefur verið að upplifa nákvæmlega það sama og ég síðan ég byrjaði í haust. Mikið á haustönninni og enn meira í námskeiðunum núna.

Öll erum við komplexa-börn sem eigum varla orð yfir því að það séu til heilu fjöllin af bókum um fjölskyldutengsl, hegðunarmynstur og ég veit ekki hvað og hvað þar sem fræðimenn skrifa um fólk eins og okkur. Ég held stundum að sumir kaflarnir hljóti að vera merktir mér. Að hafa alltaf fundist maður vera gjörsamlega á skjön við allt og alla, svo gjörsamlega út úr kú að þegar kennari lýsti því yfir að ég væri nú sennilega klofinn persónuleiki tók ég því bara sem ágætis skýringu.... Og vera svo smátt og smátt að komast að því núna að það eru til fleiri en ein og fleiri en tvær fræðigreinar um svona hluti.... Getur einhver sagt léttir? Undrun. Nei bíddu ha? Má þetta? Og ég sem hélt alltaf að ég væri bara meingallað eintak. Slysabarn með vesen. Heimsins lengstu timburmenn. Nei ókei... Ég er búin að vera að hugsa þetta í smá tíma en hef ekki kunnað við að segja neitt fyrr en þau fóru að tala um þetta.

Það er lögð mikil áhersla á að það verði enginn virkilega góður félagsráðgjafi nema skoða sjálfan til gaumgæfilega fyrst. Ég er svo sannarlega að því og það var alveg tímabært en með allar þessar upplýsingar að vopni verður það eiginlega bara skemmtilegt.

Ég verð að fara að læra, halda áfram að lesa mér til um líkamlegt ofbeldi á börnum. Sáum mjög óhuggulegar myndir í fyrirlestrinum í dag. Teknar á Barnaspítala Hringsins. Ofbeldi gegn börnum er ólöglegt, tilkynningaskyldan nær til allra og já, flengingar og kinnhestar eru líka ofbeldi.

Hlessa Skessa out.

Dagarnir líða og ég held áfram að læra á lífið uppá nýtt. Eitt af því sem er smátt og smátt að breytast er tónlistin sem ég hef í eyrunum daginn út og daginn inn. Ég ætla að hvíla Superchick, Fionu Apple, The Spill Canvas og Eleanor Mcevoy í einhvern tíma. Kannski bara leggja þeim varanlega. Í staðinn koma gleðilög. Ekki af því að ég hef ákveðið það heldur af því að núna langar mig frekar að hlusta á þau. Ég heyri melódíur reyndar ekkert sérstaklega, ég heyri orðin. Það kemur afar sjaldan fyrir að ég hlusta á lag af því að takturinn er flottur. Ef textinn talar ekki til mín finnst mér lagið yfirleitt leiðinlegt og hef ekki fyrir því að hlusta á það.



Fyrir utan hvað þetta er ánægjuleg breyting þá er ég alltaf að átta mig betur og betur á náminu mínu. Ég hef heldur betur rambað á rétt hvað það varðar. Í gær skilaði ég tveim verkefnum. Tillögu að ritgerðarefni í Fjölskyldum og fjölskyldustefnu og litlu verkefni í Félagsmálastefnur: Velferð og vandi. Ritgerðarefnið er Tengslamyndun innan stjúpfjölskyldna, hvernig börn upplifa breytinguna frá því að alast upp með eitt foreldri yfir í að hafa tvo fullorðna inni á heimilinu. Litla verkefnið voru þrjár blaðsíður um fátækt, orsakir og úrræði. Bara okkar hugmyndir. Ég komst að því að ég veit vandræðalega lítið um fátækt. Í kvöld þarf ég að útbúa útdrátt úr 10.kafla bókarinnar Current Controversies on Family Violence. Hann heitir Alcohol and Other Drugs Are Key Causal Agents of Violence. Ég er mikið spurð hvað felist í því að læra félagsráðgjöf, með því að deila svona litlum brotum get ég kannski varpað svolitlu ljósi á það.

Það var ræs kl.05:15 í morgun. Spælegg, kaffibolli og beint á æfingu. Komin heim fyrir kl.08 í hreina íbúð og m.a.s. búin að búa um rúmið og vaska upp áður en ég fór út kl.06:15. Morgunmatur, sturta, smá skipulag. Fór með bílinn hennar Maríu á verkstæði og fékk far með Sólveigu minni í skólann. Sat fyrirlestur um Barnafræði. Nú liggur leiðin fljótlega á flugvöllinn að ná í Dagnýju Jóhönnu. Mikið sem ég hlakka til að hitta hana aðeins. Sandra mín Hrafnhildur ætlar svo að koma í mat í kvöld, fá smá andlega og líkamlega næringu. Svona líða dagarnir og ég bíð bara eftir föstudeginum... að komast heim á Flugumýri. Ég er komin í mikla ömmu og afa-þörf.

Þetta er leiðinlegt upptalningar, tilkynningaskyldulegt, þurrt blogg.... en það kemur varla að sök, það þvingar þig enginn til að lesa. *blikk*

One Love.

Blogg eru ekki endilega alltaf gott birtingarform fyrir pistla sem fjalla um eitthvað sem skiptir máli. Eitthvað annað en að maður hafi farið út í búð og fengið heimsóknir. Samt eru þau um leið auðveldasti tjáningarmátinn þegar viðfangsefnið er þess eðlis að fólk kærir sig ekki mikið um að vera að ræða það.

Ég fékk nú reyndar afar góða heimsókn fyrir helgina, ætti að minnast á það fyrst. Jónína systir kom til mín seinni partinn á fimmtudaginn og gisti eina nótt. Við borðuðum kvöldmat saman og hún var bara hin ánægðasta með heilsufæðið mitt. 

Nokkur atriði sem brenna á mér svona í morgunsárið...

Til hamingju með afmælið elsku, besta Sólin mín Ingólfsdóttir! Þúsund kossar. Takk fyrir að vera til. Takk fyrir mig.

Hvernig losnar maður við bílhræðslu? Er hægt að fara í dáleiðslu eða eitthvað slíkt?
Mér hefur nú alltaf þótt misþægilegt að sitja í bíl með fólki en aldrei verið þannig að mér finnist það beinlínis óþægilegt. Núna er ég bara ekki til að hafa í bílnum ef það er mikil umferð. Ég er svo hrædd að það nær engri átt. Þetta er bara eftir áreksturinn, mér finnst alltaf eins og bíllinn sé að fara aftan á bílinn fyrir framan. Ég þarf að sitja með augun lokuð og bíta í vörina á leiðinni heim af æfingum á morgnana og fer helst ekki út í síðdegisumferðina nema ég beinlínis verði. Ef einhver kann ráð við þessu má sá hinn sami endilega láta mig vita.

Bakið á mér er náttúrulega að fara með mig núna þegar ég er farin að sitja dag eftir dag í skólanum og svo við skrifborðið mitt fram á kvöld. Lítið við því að gera samt annað en að halda áfram að mæta á æfingar þrisvar í viku og sjúkraþjálfun tvisvar í viku. Tryggingarnar borga sjúkraþjálfunina í a.m.k. ár, þá verður varanlegur skaði metinn. Ég reyni að takmarka inntöku verkjalyfja eins og ég get, sem er komið niður í svona eina 400 mg íbúfen einu sinni á dag. Stór framför það. (Úr 3x 600 mg á dag)

Öööö.... það var eitthvað eitt enn.... já! Mig vantar reiðhjól! Plís. Ef einhver þekkir einhvern sem þekkir einhvern sem væri til í að selja mér hjól á lítinn pening má viðkomandi endilega heyra í mér. Ég er að verða vitlaus á því að komast aldrei neitt öðru vísi en að reikna með óratíma í að labba þangað eða taka strætó. Mér er alveg sama þó ég eigi ekki bíl (nei ókei, ekki alveg sama kannski, ég syrgi litla rauð enn sárt) en lífið yrði strax mun bærilegra ef ég bara ætti hjól. Svo hafið augu og eyru opin fyrir mig, takk.

p.s.
Ég er að kafna úr söknuði... get ekki beðið eftir að komast heim í Skagafjörðinn eftir rúma viku. Knúsa ömmu, afa og... wait for it.... RÚNAR INGA!! Flugumýri - Bezt í heimi.

One Love.

Stundum er eins og örlög taki ráðin öll af þér,
ég var alein á krossgötum og uggði ekki að mér.
Einhvern veginn það vildi til ég ranga stefnu tók,
það var ekki eins og ég hefði handrit lífsins skrifað allt í bók.

Ég var föst í viðjum vanans óralanga tíð
og ég vissi ekki betur en það væri tapað stríð.
Himnasending að lokum alla veröld mína skók,
það var ekki eins og ég hefði handrit lífsins skrifað allt í bók.

Ég var ógöngum í,
en ég lærði samt af því.
                                               [Ívar Sigurbergsson]

Ég var búin að gleyma hvernig þetta er... Nema þetta sé alveg glæný tilfinning og því ekki um endurupplifun að ræða heldur uppgötvun. Að vakna úthvíld eftir góðan nætursvefn, hvorki með samviskubit yfir fortíðinni né kvíða fyrir framtíðinni. Ég er hálf gáttuð á því hvað þetta er þægilegt. Ég vaknaði næstum því brosandi.

Ég deili því sem ég kæri mig um og í bili er ég tilbúin til að segja að ég borða hvorki sykur né hveiti lengur. Það er að gefast afar vel, mér líður mun betur núna en nokkru sinni áður. Sumir spyrja hvort það sé búið að heilaþvo mig. Ég vil nú ekki meina það, því ég geri mér fullkomlega grein fyrir hvað ég er að gera. Jafnvel þó svo væri myndi ég bara yppa öxlum og glotta yfir því... sumir trúa á sköpunarsöguna, himnaríki og helvíti... ég trúi því að svona verði ég besta mögulega útgáfan af sjálfri mér.

Það var mánaðarleg vigtun síðasta fimmtudag. Í dag er svo komið að ég er 22 kg léttari en þegar ég var þyngst. Í dag er ég líka 10 kg léttari en þegar þáverandi kærasti benti mér góðfúslega á að þessum kílóum væri ofaukið og ég mætti nú alveg losa mig við þau. Samkvæmt einhverjum stöðlum á ég tíu kíló eftir í kjörþyngd. Ég ætla samt að sjá til með það þar til eftir næstu BC mælingu því ég er komin niður í æskilega fituprósentu. Kjörþyngdarplön og BMI-stuðlar reikna með lágmarks vöðvastyrk. Ég er af sveitafólki, ég get ekki að því gert að vera lítið tröll.

Það er myndalbúm á facebookinu mínu merkt Heilsumatur þar sem fólk getur séð á hverju ég lifi.... sem er voða mikið bara venjulegur matur, án sykurs og hveitis. Fyrir þá sem ekki hafa aðgang að facebook, ömmu og afa á Flugumýri og ömmu Ásdísi í Mývatnssveit, er hérna smá sýnishorn.

Dásamlega góður kjúklingur með grænmeti.


Algengasti morgunmaturinn; AB-mjólk með sojahakki og eplum


Ég er farin að baka á sunnudögum.
Fínt að eiga alltaf hveitikímkökur inní ískáp, borða alltaf
eina í hádeginu og eina á kvöldin. Bakaði þrjá svona bakka í gær.

Björn Magnús var að springa eftir Lasagne-máltíðina sem ég bauð þeim í á laugardagskvöldið,
svo mikið að hann varð að leggjast á meltuna á beddanum mínum.


Tjörvi hafði yfirumsjón með framkvæmdunum þetta kvöld


Vilhjálmur Agnarsson, rafvirki og Bóndi, sá um að hengja upp
prinsessuspegilinn minn.


Sævar og Keli nenntu ekkert að hjálpa til,
héldu sig bara við sófann og ölið.


Ég er komin af stað í námsefninu, þetta er of spennandi allt saman.
Hef meðal annars lært að fjölskyldur séu einu hóparnir sem virkilega krefjast lífstíðar þátttöku.
Það er ómögulegt að hætta í fjölskyldunni sinni. Þá veit ég það.


Hringbrautarkjánar bjóða góða nótt.

Önnur önn á fyrsta ári í félagsráðgjöf við Háskóla Íslands:

Allt saman mjög áhugavert. Ég hlakka til að takast á við þessa önn í skólanum. Ætla mér að sinna náminu mun betur núna en ég gerði fyrir jól. Samt bara gera mitt besta. Það er nóg.

Síðustu helgi þessa mánaðar byrja ég í 20% starfi á Dvalarheimilinu Grund. Ég get ekki beðið. Ég elska elliheimili. Ég er líka bara stolt af því að vera komin með það mikla reynslu og það góð meðmæli að ég var bara ráðin á staðnum. Störf henta fólki misvel og ég hef gert ýmislegt illa en ekki þetta, þetta veit ég að ég geri vel. Stundum þarf maður að minna sig á það.

Ég er líka stolt af sjálfri mér fyrir að hafa lifað af fyrstu heilu boot camp útiæfinguna síðasta laugardagsmorgun. Það var hellirigning, dimmt og kalt. En ég fór OG ég var allan tímann. Litla dýrið inní mér, sem hræddist skólaíþróttir og sund meira en allt, er að springa úr monti. Þegar mig langar að gefast upp minni ég sjálfa mig á að ég skulda henni að halda áfram. Að standa mig, bara fyrir mig, ekki fyrir neinn annan. Hvort sem það er í þessu eða einhverju öðru.

Ég er enn skíthrædd við "stóru strákana" sem í boot campinu eru ofurgaurarnir sem geta allt. En ég er sem betur fer komin á þann aldur að það þætti ekki viðeigandi að þeir færu að kalla mann öllum illum nöfnum fyrir að geta ekki þetta eða hitt. Í boot camp eru öll dýrin í skóginum vinir, maður fær plús bara fyrir að vera þarna. Ég elska það. Ég væri hætt ef þetta væri ekki gaman.

Æ ég læt þetta duga í bili. Heimanámið kallar.

Elsku afi, til hamingju með daginn þinn.
Takk fyrir að vera til.

Skólinn er byrjaður aftur. Nú stefni ég á að drekkja mér í lestri og ritgerðaskrifum fram í maí. Gott plan? Á föstudögum er skóli frá kl.11:40 - 14:00.
Ég fór í sjúkraþjálfun kl.09:00 í morgun. Fékk grænt ljós á útihlaup ef þau eru styttri en 60 mín. Passar frábærlega að skokka að Gróttu og til baka. Stefnan er tekin á 10 km í Reykjavíkurmaraþoninu í sumar. María er með.

Ég heyri útundan mér gagnrýnisraddir um bæði æfingarnar og mataræðið. Hvort ég sé nú að detta inní að æfa of mikið og borða of lítið. Kjaftakerlingarnar mega eiga sitt slúður en við hina vil ég bara segja; Ekki hafa áhyggjur. Það er gott fólk í kringum mig sem sér til þess að þetta fari ekki út í vitleysu. Ég verð stoppuð af ef ég sveiflast of langt í hina áttina eftir letina og yfirþyngdina. So no worries.

Ég kíkti í kaffi til Unnar Birnu í gær. Fékk svona líka glæsilegt hárband í jólagjöf frá henni, sem hún prjónaði sjálf! Henni er ýmislegt til lista lagt. Á myndinni sést líka nælan sem Anna Karen vinkona gaf mér í jólagjöf, frá Surtla Design. Íslensk hönnun. Myndin er óskýr, tekin á símann.

Anyways, ég er farin út að hlaupa. Kaffihús í kvöld. Tveggja klukkustunda útiæfing í fyrramálið, kaffi með Hildigunni (ef ég lifi æfinguna af) og svo Lasagne-night með dólgunum.

Ég á tvær æðruleysisbænir. Í annarri er minnst á Guð sem ég hef ekki hugmynd um hvað eða hver er en boðskapurinn er frábær. Hin, sem ég þyl mun oftar, er svona:

Því hversu svo sem mönnum finnast,
fjöllin há ber hins að minnast.
Sem vitur maður mælti forðum,
og mótaði í þessum orðum;
Að eiginlega er ekkert bratt,
aðeins mismunandi flatt.
                                   [Tómas Guðmundsson]

O jæja, góða skapið er komið aftur. Litli, freki krakkinn inní mér varð bara að fá að dramakastast aðeins í gær. Afsaka það samt ekki neitt, maður má skipta skapi. Nú er staðreyndin sennilega sú að ég frestaði svona lengi að fara til tannréttara því ég vissi að þetta yrðu svörin og yrði að hætta að láta mig dreyma um að verða "fullkomin". Hvað sem það nú eiginlega er.

Þess vegna ætla ég að líta á það sem þroskamerki að hafa loksins farið, fengið svör, brjálast í smá stund og jafnað mig svo. Það vill nefnilega svo skemmtilega til að ég þekki fullt af frábæru, fallegu og stórskemmtilegu fólki sem er hvorki með þráðbeinar né skjannahvítar tennur.

Ég ætla a.m.k. ekki að hætta að brosa til að fela tennurnar og ekki að hætta námi til að borga þetta. Fyrir utan að ég held ég myndi ekki nenna að vera með spangir í þrjú ár. Ég ætla bara að vera eins og ég er. Mikið sem æðruleysisbænin er að koma sterk inn hérna... ég reyni mitt besta. Í bili er skólinn, boot camp og sjúkraþjálfun meira en nóg til að gera mig aðeins betri í dag en ég var í gær.

One love.

Ég fór loksins og lét tékka á því hversu mikið verk það væri að laga í mér tanngarðinn.
700.000 kr. Takk fyrir takk. Frábært. Ég veit að maður verður aldrei fullkominn en mig langar samt kannski ekki að líta út eins og Írskur slagsmálahundur um kjaftinn að eilífu. Sérstaklega þegar ég er að vinna í og ná árangri á hinum sviðunum sem hafa angrað mig allt mitt líf.
Til hvers að vera í boot camp og endalausri hausavinnu ef það bíður mín svo bara að vera með spangir á þrítugsafmælinu? Glatað.